Shloka 15
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
Wika ni Sūta: Sa labanan, siya’y isang nakapanghihilakbot na leon sa gitna ng mga tao, puspos ng poot. Ang mga palasong Karṇin at Nālīka ang kanyang mga pangil; ang tabak na itinaas sa sagupaan ang kanyang dila. Ang paghila sa busog ay wari’y pagbuka ng kanyang bibig, at ang lagitik ng bagting ay parang kanyang ungol. Yaong mga nakaligtas noon sa kamay ng kakila-kilabot na taong-leon—na di kailanman tumalikod sa digmaan—sila ring mga kamag-anak ko ngayon, na napatay dahil sa kanilang kawalang-ingat.
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.