यमसभावर्णनम् (Yamasabhā-varṇanam) — Nārada’s Description of Dharmarāja’s Assembly
आर्डिषेणो दिलीपश्न महात्मा चाप्युशीनर: । औशीनरि: पुण्डरीक: शर्यातिः शरभ: शुचि:
Ārḍiṣeṇo dilīpaś ca mahātmā cāpyuśīnaraḥ | Auśīnariḥ puṇḍarīkaḥ śaryātiḥ śarabhāḥ śuciḥ ||
Wika ni Nārada: “Nariyan sina Ārḍiṣeṇa at Dilīpa; at naroon din ang dakilang-loob na si Uśīnara. Naroon sina Auśīnari, Puṇḍarīka, Śaryāti, Śarabha, at Śuci.” Sa bahaging ito, ipinagpapatuloy ni Nārada ang paggunita sa lahi at sa aral ng asal, binibigkas ang mga tanyag na haring ang alaala ng kanilang buhay ay nagsisilbing huwaran ng matuwid na paghahari at dangal na moral.
नारद उवाच
By listing celebrated royal names and calling one ‘mahātmā’, the verse reinforces the Mahābhārata’s method of teaching dharma through remembered exemplars—ethical authority is grounded in the reputations of righteous rulers and lineages.
Nārada is speaking and continues a catalogue of notable kings/figures, likely within a genealogical or historical enumeration, situating the present discussion in a broader moral-historical lineage.