यमसभावर्णनम् (Yamasabhā-varṇanam) — Nārada’s Description of Dharmarāja’s Assembly
अड्जोषरिष्ट श्न वेनश्व दुष्पन्त: सृजजयो जय: । भाज़ासुरि: सुनीथश्व निषधो5थ वहीनर:
Aḍjoṣariṣṭaḥ śna venaś ca duṣpantaḥ sṛjajayo jayaḥ | Bhājāsuriḥ sunīthaś ca niṣadho 'tha vahīnaraḥ ||
Wika ni Nārada: “Naroon din sina Aḍjoṣariṣṭa, Śna, at Vena; si Duṣpanta; sina Sṛjajaya at Jaya; sina Bhājāsuri at Sunītha; at saka sina Niṣadha at Vahīnara.” Sa bahaging ito, ipinagpapatuloy ni Nārada ang talaang pangkanlahi, inilalagay ang mga sumunod na tauhan sa minanang hanay ng paghahari—ipinahihiwatig na ang kapangyarihang hari ay hindi lamang pansariling lakas, kundi isang tiwalang ipinapasan sa lahi at pananagutan.
नारद उवाच
The verse reinforces the Mahābhārata’s view that rulership is embedded in lineage and accountability: kings are remembered as part of a chain of predecessors, and their conduct is evaluated against inherited standards of rājadharma (royal duty).
Nārada is reciting a sequence of names—an ancestral/royal genealogy—continuing a catalog of rulers and descendants to locate later events and characters within a recognized dynastic framework.