Shloka 13
यमसभावर्णनम् (Yamasabhā-varṇanam) — Nārada’s Description of Dharmarāja’s Assembly
पृषदश्चो वसुमना: क्षुपश्ष सुमहाबल: । रुषद्रुर्वषसेनश्न पुरुकुत्सो ध्वजी रथी
Pṛṣadaś ca Vasumanāḥ Kṣupaś ca sumahābalaḥ | Ruṣadrur Vṛṣasenaś ca Purukutsō Dhvajī rathī ||
Nagpatuloy si Nārada sa pagbanggit ng mga bantog na hari at mandirigmang may dakilang lakas: sina Pṛṣadaś, Vasumanā, at Kṣupa; gayundin sina Ruṣadru, Vṛṣasena, at Purukutsa—kasama si Dhvajī, ang tanyag na mandirigmang nakasakay sa karwaheng pandigma. Ipinahihiwatig ng pagbigkas na ito na kahit ang mga pinakadakila sa kapangyarihan at pangalan ay napapailalim din sa iisang abot-tanaw ng panahon at bunga ng karma—paalaala na ang katayuan at lakas ay hindi nakaliligtas sa kawalang-panatag ng lahat ng bagay at sa pananagutan sa dharma.
नारद उवाच
Educational Q&A
By enumerating mighty kings and chariot-warriors, the passage implicitly teaches that worldly power and fame are transient; ethical accountability and the passage of time level even the greatest figures.
Nārada is continuing a catalog-like recitation of notable rulers/warriors, naming several figures and characterizing one as a distinguished chariot-fighter, as part of a broader discourse that situates human greatness within a larger moral and temporal frame.