Shloka 12
तदवस्थान् सुतान् सर्वानिपसृत्यातिवत्सला । स्वजमानावदच्छोकातू् तत्तद् विलपती बहु
tadavasthān sutān sarvān upasṛtyātivatsalā | svajamānāv adac chokāt tat-tad vilapatī bahu ||
Nang makita ni Kuntī ang kanyang mga anak sa gayong kalagayan, siya—nilamon ng matinding pagmamahal ng isang ina—ay lumapit sa kanila. Ikinulong niya sila sa kanyang dibdib at, sa gitna ng pighati, nagsalita habang paulit-ulit na nananaghoy. Itinatampok ng talatang ito ang tensiyong moral sa pagitan ng tungkuling pangmaharlika at ng di-mapipigil na habag ng isang ina sa pagdurusa ng kanyang mga anak.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how powerful natural compassion (vātsalya) can be even within a dharma-governed royal world: ethical life is not only rule-bound but also tested by human vulnerability, grief, and care for others.
Kuntī approaches her sons in their distressed condition, embraces them, and speaks while repeatedly lamenting in sorrow; Vaiśaṃpāyana narrates her emotional response.