Shloka 11
रुरुचर्मावृततनून् हिया किंचिदवाड्मुखान् । परै: परीतान् संहृष्टे: सुहृद्धिश्चानुशोचितान्
Vaiśaṃpāyana uvāca: rurucarmāvṛta-tanūn hrīyā kiṃcid avāṅmukhān | paraiḥ parītān saṃhṛṣṭaiḥ suhṛdbhiś cānuśocitān ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Nababalutan ng balat ng usa ang kanilang mga katawan, at dahil sa hiya’y naglalakad silang nakayuko ang mukha. Ang mga kaaway, nag-uumapaw sa galak, ay pumaligid sa kanila sa lahat ng panig, samantalang ang mga kaibigang may mabuting hangarin ay tumitingin nang may dalamhati. Ibinubunyag ng tagpong ito ang sugat ng paghamak—kung paanong ang tagumpay na walang pagpipigil ay nagiging kalupitan, at ang mga napahiya’y ginagawang palabas sa harap ng madla.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical contrast: the defeated feel shame and lowered dignity, while the victors’ joy turns into harshness when it becomes public humiliation. It implicitly critiques triumph that lacks restraint (dama) and compassion (dayā), reminding that dharma is tested most in moments of power over others.
Those who have been forced into a degrading condition are described as wrapped in deerskins and walking with downcast faces. Enemies, delighted, surround them, while their friends grieve—portraying a public spectacle of dishonour within the Sabha Parva’s political conflict.