कुन्त्युवाच कथं सद्धर्मचारित्रान् वृत्तस्थितिविभूषितान् | अक्षुद्रान् दृ्भक्तांश्व दैवतेज्यापरान् सदा
kunty uvāca kathaṃ saddharmacāritrān vṛttasthitivibhūṣitān | akṣudrān dṛḍhabhaktāṃś ca daivatejyāparān sadā ||
Wika ni Kuntī: “Paano nangyari ito—kayong namumuhay ayon sa tunay na dharma, pinalalamutian ng disiplina at dangal ng wastong asal at matatag na pagkatao; malaya sa kababaan ng loob; matitibay na deboto ng Banal at laging masigasig sa pagsamba—ngunit tinamaan pa rin ng bundok ng kapahamakan na ito? Anong baligtad na pasiya ng Tagapag-ayos ng tadhana ito? Kahit paulit-ulit kong pag-isipan, hindi ko matukoy kung kaninong masamang hangarin ang nagdala sa inyo ng ganito kalaking pagdurusa.”
वैशमग्पायन उवाच
The verse highlights the ethical problem of undeserved suffering: even those established in dharma and devotion may face severe adversity. It invites reflection on fate (vidhātṛ), human agency, and the limits of moral causality in explaining misfortune.
Kuntī addresses her sons (implicitly the Pāṇḍavas), praising their righteous conduct and devotion, yet lamenting that a great calamity has fallen upon them. She wonders how such suffering could occur and cannot identify any specific ill-wisher whose malice would explain it.