Mahabharata — Sabha Parva, Shloka 10
तां क्रोशन्ती पृथा दुःखादनुवब्राज गच्छतीम् । अथापश्यत् सुतान् सर्वान् हृताभरणवासस:
tāṁ krośantīṁ pṛthā duḥkhād anuvabrāja gacchatīm | athāpaśyat sutān sarvān hṛtābharaṇavāsasaḥ ||
Habang nagpapatuloy si Draupadī, sumisigaw at humahagulhol sa matinding dalamhati, si Pṛthā (Kuntī), nilamon ng pighati, ay sumunod sa kanya nang ilang layo. Pagkaraan, nakita niya ang lahat ng kanyang mga anak na lalaki—hinubaran ng kanilang kasuotan at mga alahas—isang larawan ng paghamak na hudyat ng pagbagsak ng dangal ng pagka-hari at ng kaguluhang moral na pinakawalan sa bulwagan ng kapulungan.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma in public life produces cascading harm: the dishonoring of a woman and the stripping of the rightful heirs symbolize the erosion of dignity and justice. It implicitly condemns a polity where power overrides moral restraint.
Draupadī, crying in distress, is being led away; Kuntī follows her in grief. Kuntī then sees her sons (the Pāṇḍavas) in a state of disgrace, with their clothing and ornaments taken—indicating their subjugation and the severity of their humiliation.