स्मरन्ति सुकृतान्येव न वैराणि कृतान्यपि । सन्त: प्रतिविजानन्तो लब्ध्वा प्रत्ययमात्मन:
smaranti sukṛtāny eva na vairāṇi kṛtāny api | santaḥ prativijānanto labdhvā pratyayam ātmanaḥ ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Ang mararangal ay naaalala lamang ang mabubuting gawa, ni hindi nila iniingatan ang mga alitang naganap. Nang makamtan nila ang katiyakan sa loob mula sa sariling karanasan, kinikilala nila ang ligaya at dalamhati ng iba na gaya rin ng sa kanila; kaya’t ang itinatangi nila sa alaala ay ang mabuting asal ng tao, hindi ang pagkamapanlaban.”
युधिछिर उवाच
A truly noble person chooses to remember others’ merits rather than their hostility. Grounded in inner certainty and empathy, such a person treats others’ happiness and suffering as comparable to one’s own, and thus responds with forbearance and ethical restraint.
In the Sabha Parva context, Yudhiṣṭhira articulates a dharmic standard of conduct: the virtuous do not cling to grievances. He frames moral judgment through lived inner conviction (pratyaya) and empathetic understanding, emphasizing reconciliation and magnanimity over retaliation.