अध्याय ६४ — सभामध्ये क्रोध-निवारणम्
Restraint of wrath in the royal assembly
जित्वा शत्रून्ू फलमाप्तं महद् वै मास्मान् क्षत्त: परुषाणीह वोच: । द्विषद्धिस्त्वं सम्प्रयोगाभिनन्दी मुहुर्देषं यासि नः सम्प्रयोगात्
jitvā śatrūn phalam āptaṁ mahad vai māsmān kṣattaḥ paruṣāṇīha vocaḥ | dviṣadbhiḥ tvaṁ samprayogābhinandī muhur dveṣaṁ yāsi naḥ samprayogāt ||
Sinabi ni Duryodhana: “Matapos naming daigin ang aming mga kaaway, nakamit namin ang dakilang gantimpala. Vidura, huwag kang magsalita ng mababangis na salita sa amin dito. Para kang nalulugod kapag nakikipag-ugnayan sa aming mga kaaway; at kahit kasama ka namin, sa pagpupuri mo sa kanila, paulit-ulit mong ginagawa ang sarili mong sanhi ng aming poot.”
दुर्योधन उवाच
The verse highlights how pride after success makes a ruler hostile to honest counsel. Duryodhana treats ethical warning as personal insult, showing the danger of rejecting well-wishing advice and mistaking truth-telling for disloyalty.
In the royal assembly context, Duryodhana addresses Vidura and rebukes him for speaking sharply. He accuses Vidura of favoring their enemies and claims that Vidura’s praise of opponents repeatedly makes him an object of the Kauravas’ resentment.