Shloka 46
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
तन्निघ्नन्तं महातेजा बभ्रु: परपुरञ्जय:
tan nighnantaṃ mahātejā babhruḥ parapurañjayaḥ
Sinabi ni Vaiśampāyana: Habang siya’y humahataw at pumapatay sa kanyang kalaban, nakita si Babhru—makapangyarihan at maningning, manlulupig ng mga kuta ng kaaway—na kumikilos nang gayon. Ipinapahiwatig ng taludtod ang mabigat na pag-igting ng karahasan: maging ang bayaning pinupuri sa lakas at tagumpay ay inilalarawan sa mismong sandali ng pagpatay, na waring paunang anino ng pagbagsak ng dangal at sariling pagkapuksa sa salaysay ng Mausala.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Heroic epithets and martial glory do not sanctify violence; the Mausala Parva frames such acts as part of an inexorable moral and social unraveling, where power becomes an instrument of ruin rather than protection.
The narrator describes Babhru, a formidable Yādava warrior, in the act of striking down someone during the internecine slaughter, highlighting the intensity of the fighting and the tragic self-destruction of the clan.