Shloka 49
नकुल: सहदेवश्न पाण्डवश्व वृकोदर: । सात्यकिश्न महाराज वृष्णीनां प्रवरो रथ:
sañjaya uvāca |
nakulaḥ sahadevaś ca pāṇḍavaś ca vṛkodaraḥ |
sātyakiś ca mahārāja vṛṣṇīnāṃ pravaro rathaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: O dakilang hari, sina Nakula at Sahadeva, at si Vṛkodara (Bhīma) na Pāṇḍava, at si Sātyaki—ang pangunahing mandirigmang karwahe sa angkan ng Vṛṣṇi—ay nagsimulang magpuri kay Arjuna, anak ni Kuntī, matapos mapatay si Karṇa. Pagkaraan ng mapagpasiyang pagbagsak na iyon, ang mga Pāṇḍava at ang kanilang mga kapanalig ay nagpahayag ng papuri hindi lamang sa tagumpay, kundi sa matatag na lakas at paninindigang nagtaguyod sa kanilang adhikain sa ilalim ng bigat na moral ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, after a pivotal and morally weighty victory, righteous allies acknowledge merit and steadfastness. Praise here functions as recognition of disciplined courage and loyalty to one’s cause amid the ethical burden of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that leading Pāṇḍava-side warriors—Nakula, Sahadeva, Bhīma (Vṛkodara), and Sātyaki—begin praising Arjuna after Karṇa has been slain, marking a decisive turn in the battle.