Shloka 50
धृष्टद्युम्न: शिखण्डी च पाण्डुपाज्चालसृञ्जया: । पूजयन्ति सम कौन्तेयं निहते सूतनन्दने
sañjaya uvāca | dhṛṣṭadyumnaḥ śikhaṇḍī ca pāṇḍupāñcālasṛñjayāḥ | pūjayanti sma kaunteyaṃ nihate sūtanandane rājendra |
Sinabi ni Sañjaya: Nang mapatay si Karṇa, ang anak ng tagapagmaneho ng karwahe, sina Dhṛṣṭadyumna at Śikhaṇḍī, at ang mga mandirigma ng Pāṇḍava, Pāñcāla, at Sṛñjaya ay nagsimulang magbigay-galang at magpuri kay Arjuna, anak ni Kuntī. Sa moral na himpapawid ng digmaan, ang papuring ito’y pagkilala sa mapagpasiyang kagitingan at sa pagtupad sa isang mabigat at malupit na tungkulin; at ipinakikita rin nito kung paanong ang tagumpay ay pinatutunayan sa harap ng lahat ng mga kapanalig matapos bumagsak ang isang mabagsik na kaaway.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in a dharma-framed war, communal recognition follows decisive action: allies publicly honor the warrior who accomplishes a difficult duty. It also hints at the ethical tension of celebrating victory that is inseparable from death and loss.
After Karṇa has been killed, leading Pāṇḍava-aligned fighters—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and the Pāṇḍava–Pāñcāla–Sṛñjaya troops—praise and honor Arjuna. Sañjaya reports this to King Dhṛtarāṣṭra.