नरोत्तमौ केशवपाण्डुनन्दनौ तदाहितावग्निदिवाकराविव । रणाजिरे वीतभयौ विरेजतु: समानयानाविव विष्णुवासवौ
narottamau keśavapāṇḍunandanau tadāhitāv agnidivākarāv iva | raṇājire vītabhayau virejatuḥ samānayānāv iva viṣṇuvāsavau ||
Wika ni Śalya: “Pagkaraan, ang dalawang pinakamainam sa mga tao—si Keśava at ang anak ni Pāṇḍu—ay sumakay sa iisang karwahe at nagliwanag sa larangan ng digmaan na parang Apoy at Araw. Walang takot sa gitna ng sagupaan, nagmistula silang Viṣṇu at Vāsava (Indra) na magkasamang nakaupo sa iisang sasakyan.”
शल्य उवाच
The verse elevates fearless, duty-bound action in a righteous cause: when courage and clarity are joined with divine guidance (Kṛṣṇa) and disciplined human effort (Arjuna), they radiate moral and martial strength, undisturbed by fear.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering the battlefield together on Arjuna’s chariot. Their combined presence is portrayed through cosmic and divine comparisons—Fire and Sun, Viṣṇu and Indra—emphasizing their splendor and fearlessness at this moment in the Karṇa Parva battle.