महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
Wika ni Śalya: “Ang dalawang iyon—si Kṛṣṇa at si Arjuna—ay sumakay sa isang karwaheng maihahambing sa karwahe ni Indra. Sa lakas at tapang ng lalaki, kapantay nila si Indra; at sa bilis na walang katulad, sila’y nagningning, pinalamutian ng ginto, perlas, hiyas, diyamante, at korales. Kaya’t walang takot at maringal, lumitaw sila sa larangan ng digmaan na wari’y mga kapangyarihang makalangit na nagkatawang-tao, at ang kanilang pagdating ay naghayag ng tiwala at matuwid na paninindigan sa gitna ng lagim ng labanan.”
शल्य उवाच
The verse underscores the ethical ideal of fearless resolve and disciplined prowess in a righteous cause: true strength is not mere aggression but confident steadiness aligned with duty, symbolized by Kṛṣṇa and Arjuna appearing ‘Indra-like’—power guided by higher purpose.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering or standing in the battle on a chariot likened to Indra’s—swift, incomparable, and richly adorned—highlighting their formidable presence and the awe they inspire among warriors.