Shloka 58
ततो धनुज्यातलबाणनि:स्वनै: प्रसहा[ कृत्वा च रिपून् हतप्रभान् । संछादयित्वा तु कुरून् शरोत्तमै: कपिध्वज: पक्षिवरध्वजश्ष
tato dhanujyātala-bāṇa-niḥsvanaiḥ prasahya kṛtvā ca ripūn hata-prabhān | saṃchādayitvā tu kurūn śarottamaiḥ kapidhvajaḥ pakṣivara-dhvajaś ca ||
Pagkaraan, sa dagundong na tila kulog ng higpit ng bagting, hampas ng busog, at lagitik ng mga palaso, marahas nilang pinahina ang ningning ng mga mandirigmang kaaway. At sa pag-ulan ng mahuhusay na palaso sa hukbo ng Kuru, kapwa ang bayani na may bandilang Unggoy at ang bayani na may bandilang Ibon ay tumabon sa larangan—pinipiga ang labanan sa walang patid na paninindigang mandirigma.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the kṣatriya ethic of steadfastness and skill in battle: decisive action, disciplined force, and unwavering engagement in one’s appointed duty, even amid overwhelming violence.
Śalya describes the clash intensifying: Arjuna (monkey-bannered) and Karna (bird-bannered) unleash powerful volleys, the roar of bows and arrows filling the field as the Kuru forces are blanketed by superior missiles.