ततो रथेनाम्बुदवृन्दनादिना शरन्नभोमध्यदिवाकरार्चिषा । पताकिना भीमनिनादकेतुना हिमेन्दुशड्खस्फटिकावभासिना
tato rathenāmbudavṛndanādinā śarannabhomadhyadivākarārciṣā | patākinā bhīmaninādaketunā himendushaṅkhasphaṭikāvabhāsinā ||
Pagkaraan, sumakay sa kanilang karwahe sina Kṛṣṇa at Arjuna at nagningning sa karangyaang nagbubunga ng kawalang-takot—na wari’y si Viṣṇu at si Indra na magkasalo sa iisang sasakyan. Ang karwaheng kanilang sinasakyan ay umuugong nang malalim na parang dagundong ng nagkakapal na ulap; nagliliyab ito na tulad ng araw sa katanghaliang-tapat sa gitna ng taglagas. May bandilang humahapay, at sa pamantayan ay ang sagisag na unggoy na naglalabas ng nakapanghihilakbot na sigaw. Ang liwanag nito’y dalisay at marikit, gaya ng niyebe, ng buwan, ng kabibe (conch), at ng kristal.
शल्य उवाच
The verse conveys that inner fearlessness and righteous resolve (often associated with dharmic purpose) manifest outwardly as clarity, brilliance, and auspicious power. The chariot’s thunder-like sound and sun-like radiance symbolize moral confidence and the momentum of a cause supported by higher order.
Śalya describes the arrival/appearance of Kṛṣṇa and Arjuna on their chariot in the battlefield. The chariot is portrayed as roaring like thunderclouds, blazing like the autumn midday sun, bearing a banner and a fearsome-sounding emblem (the monkey-standard), and shining with a purity likened to snow, moon, conch, and crystal.