Shloka 18
चापानि रुक््माड्रदभूषणानि शराश्न कार्तस्वरचित्रपुड्खा: । ऋष्ट्यश्व॒ पीता विमला विकोशा: प्रासाश्ष॒ दण्डै: कनकावभासै:
cāpāni rukmāḍr̥ḍabhūṣaṇāni śarāś ca kārtasvaracitra-puṅkhāḥ | ṛṣṭayaś ca pītā vimalā vikōśāḥ prāsāś ca daṇḍaiḥ kanakāvabhāsaiḥ ||
Wika ni Śalya: “Mga busog na pinalamutian ng matitibay na palamuting ginto, at mga palasong ang maningning at sari-saring balahibo ay mula sa pinong ginto; mga sibat na may dilaw na kinang, malinis at walang dungis, hinugot sa kaluban; at mga lansang may tangkay na kumikislap na parang ginto—ang gayong mga sandata ay nakitang handang gamitin.” Sa talaang ito ng sandata, itinatampok ng tula ang sinadyang paghahanda sa digmaan: ang karangyaan at husay ng pagkakagawa ay lalo pang nagpapabigat sa karahasang darating, at nagpapaalala na ang digmaan ay hindi bugso lamang ng damdamin kundi isang organisadong gawain na may bigat na etikal at may bunga sa lahat.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war is approached with deliberate readiness and grandeur; the ethical weight lies in recognizing that such splendid preparation serves destructive ends, urging reflection on responsibility and consequences in kṣatriya action.
Śalya describes the array of weapons—bows, arrows, spears, and lances—glittering with gold-like brilliance and drawn ready, conveying the battlefield’s tense preparation and the imminent clash.