Shloka 17
सहेमपट्टा: परिघा: परश्चधा: शिताश्व शूला मुसलानि मुद्गरा: । पेतुश्न खडगा विमला विकोशा गदाश्न जाम्बूनदपट्टनद्धा:
sahemapaṭṭāḥ parighāḥ paraśvadhāḥ śitāśvaśūlā musalāni mudgarāḥ | petuś ca khaḍgā vimalā vikośā gadāś ca jāmbūnadapaṭṭanaddhāḥ ||
Wika ni Śalya: “Narito ang mga pamalong may bakal na balot at mabibigat na pamukpok, mga palakol, matutulis na sibat, mga pambayo at martilyo—kasama ang malilinis na kumikislap na mga espadang hinugot sa kaluban, at mga gadang may mga piring na ginto ng Jāmbūnada—na bumagsak at nagkalat sa lahat ng dako.” Ipinapakita nito ang pagkatiwangwang na moral ng digmaan: ang mariringal na sandatang para sa lakas at pag-iingat ay ngayo’y basura na lamang ng karahasan.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the futility and moral cost of war: even magnificent, gold-adorned weapons become lifeless clutter on the battlefield, reminding the listener that glory and possessions are transient when violence dominates.
Śalya describes the battlefield scene in vivid detail—clubs, axes, spears, hammers, unsheathed swords, and gold-banded maces have fallen and are strewn about—conveying the intensity of the fighting and the widespread ruin.