ततोअन्यदस्त्रं कौन्तेयो दयितं जातवेदस: । मुमोच कर्णमुद्दिश्य तत् प्रजज्वाल तेजसा
tato 'nyad astraṃ kaunteyo dayitaṃ jātavedasaḥ | mumoca karṇam uddiśya tat prajajvāla tejasā ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, pinakawalan ng anak ni Kuntī ang isa pang sandata—minamahal ni Jātavedas (Agni)—na nakatuon kay Karṇa. Sa sariling ningas ng kapangyarihan nito, nagliyab ang Agneya na palaso—pinabilis ang mapanirang agos ng tunggalian at ipinakita na ang puwersang maka-diyos, kapag tinawag sa digmaan, ay lumalampas sa karaniwang pagpipigil ng tao.
संजय उवाच
The verse highlights how invoking divine weaponry in battle magnifies consequences: once higher powers are called upon, the conflict escalates rapidly, raising ethical pressure on warriors to balance kṣatriya duty with restraint and proportionality.
Sañjaya narrates that Arjuna (Kaunteya) targets Karṇa by releasing the Agneya weapon, associated with Agni (Jātavedas). The missile ignites and blazes with its inherent tejas, signaling a heightened, more perilous phase of their duel.