Shloka 23
वारुणेन तत: कर्ण: शमयामास पावकम् | जीमूतैश्व दिश: सर्वाश्चक्रे तिमिरदुर्दिना:
vāruṇena tataḥ karṇaḥ śamayāmāsa pāvakam | jīmūtaiś ca diśaḥ sarvāś cakre timira-durdināḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, si Karṇa, sa pamamagitan ng paggamit ng sandatang Vāruṇa (Vāruṇa-astra), ay pinawi ang naglalagablab na apoy. At sa makakapal na pulutong ng mga ulap-ulan, tinakpan niya ang lahat ng dako, anupa’t ang araw ay naging madilim at mabigat ang lungkot—palatandaan ng paglala ng digmaan sa paggamit ng mga banal na sandata, kung saan ang lakas ay nasusukat hindi lamang sa tapang, kundi sa ganap na pagkamay-ari sa mga astra at sa mga bunga nito sa lahat ng nilalang sa larangan ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare in the Mahābhārata can shift from human valor to the overwhelming, impersonal force of astras. Ethical tension arises because such power affects not only the intended opponent but the entire environment—darkening the sky and altering conditions for all, reminding readers that mastery of weapons carries broad consequences.
Sañjaya reports that Karṇa counters a fire by releasing the Vāruṇa weapon, which brings water and cloud-masses. The fire is extinguished, and the battlefield’s surroundings are transformed as clouds cover all directions, producing darkness and a gloomy, ominous atmosphere.