ननु त्वाहुर्वेदितारं महास्त्रं ब्राह्मं विधेयं परमं जनास्तत्
nanu tvāhur veditāraṁ mahāstraṁ brāhmaṁ vidheyaṁ paramaṁ janās tat
Sinabi ni Sañjaya: “Tunay ngang sinasabi ng mga tao na ang pinakadakilang sandata ni Brahmā—ang dakilang sandatang makalangit—ay dapat lamang gamitin ng taong tunay na nakaaalam nito.” Ipinahihiwatig nito ang pagpipigil na moral sa digmaan: ang karapatang humawak ng pinakamataas at pinaka-mapaminsalang kapangyarihan ay di-maihihiwalay sa disiplinadong kaalaman at pananagutang layon, hindi sa pag-aangkin o ambisyon lamang.
संजय उवाच
Supreme power (like the Brāhmāstra) is not meant for indiscriminate use; it must be wielded only by a true knower who follows proper discipline and ethical restraint.
Sañjaya comments on the principle governing the use of the Brāhmāstra, emphasizing that common tradition holds it should be deployed only by one who genuinely understands it—hinting at the tension between capability, legitimacy, and moral limits in the battle.