Shloka 52
तदस्य हत्वा विरराज कर्णो मुक्त्वा शरान् मेघ इवाम्बुधारा: । समीक्ष्य कर्णेन किरीटिनस्तु तथा55जिमध्ये निहतं तदस्त्रम्
tadasya hatvā virarāja karṇo muktvā śarān megha ivāmbudhārāḥ | samīkṣya karṇena kirīṭinastu tathā yuddhamadhye nihataṃ tad astram ||
Sinabi ni Sañjaya: Matapos mapuksa ang (sandata/panukala) na iyon niya, nagningning si Karṇa, at nagpaulan ng mga palaso na parang ulap na bumubuhos ng makakapal na bugso ng ulan. Nang makita ng koronadong Arjuna na ang sarili niyang punglo ay winasak ni Karṇa sa gitna ng labanan, hinarap niya ang lakas at galing ni Karṇa. Ipinakikita ng tagpong ito na ang talino sa pakikidigma at matibay na loob ay kayang bumaligtad kahit sa mabibigat na estratehiya, habang ang mga mandirigma’y nananatiling nakagapos sa tungkuling pinili nila sa ilalim ng bigat ng digmaang magkakamag-anak.
संजय उवाच