Shloka 5
बभूव युद्ध कुरुपाण्डवानां यथा सुराणामसुरै: सहाभवत् | तथा प्रवृत्ते तुमुले सुदारुणे धनंजयस्याधिरयथेश्ष॒ सायकै:
babhūva yuddhaṁ kurupāṇḍavānāṁ yathā surāṇām asuraiḥ saha abhavat | tathā pravṛtte tumule sudāruṇe dhanañjayasya adhirathaiś ca sāyakaiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Ang labanan ng mga Kuru at mga Pāṇḍava ay naging tulad ng sinaunang digmaan ng mga diyos laban sa mga asura. Habang sumisiklab ang magulo at lubhang nakapanghihilakbot na sagupaan, si Dhanañjaya (Arjuna) at si Adhiratha (Karna) ay nagbuhusan ng sunod-sunod na ulang-palaso sa isa’t isa, kapwa nagsisikap manaig sa tunggaliang sumusubok sa tapang at tibay ng loob sa gitna ng mapanirang hinihingi ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames human warfare within a cosmic moral imagination: the Kurus and Pāṇḍavas clash with a ferocity likened to devas and asuras. It highlights how war magnifies resolve and rivalry, while implicitly warning that even righteous causes unfold amid terrifying violence and moral strain.
Sañjaya describes the battle intensifying into a chaotic, dreadful engagement. In this surge of combat, Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Adhiratha) confront each other directly, exchanging showers of arrows.