कुलिन्दराजावरजादनन्तर: स्तनान्तरे पत्रिवरैरताडयत् । तवात्मजं तस्य तवात्मज: शरै: शितै: शरीरं व्यहनद् द्विपं च तम्,कुलिन्दराजके छोटे भाईसे भी जो छोटा था, उसने श्रेष्ठ बाणोंद्वारा आपके पुत्रकी छातीमें चोट पहुँचायी। तब आपके पुत्रने अपने तीखे बाणोंसे उसके शरीर और हाथी दोनोंको घायल कर दिया
kulindarājāvarajād anantaraḥ stanāntare patrivarair atāḍayat | tavātmajaṃ tasya tavātmajaḥ śaraiḥ śitaiḥ śarīraṃ vyahanad dvipaṃ ca tam ||
Wika ni Sañjaya: Ang nakababatang kapatid ng nakababatang kapatid ng hari ng mga Kulinda ay tumama sa dibdib ng iyong anak gamit ang mahuhusay na palasong may balahibo. Bilang tugon, sinugatan ng iyong anak sa pamamagitan ng matatalim na palaso ang katawan ng mandirigmang iyon at pati ang elepanteng sinasakyan niya.
संजय उवाच
The verse highlights the battlefield ethic of immediate counterstrike: injury provokes retaliation, and violence tends to expand (here, from the warrior to his elephant). It implicitly warns how quickly conflict escalates when driven by anger and martial pride.
A Kulinda warrior (described through a chain of kinship) shoots Dhṛtarāṣṭra’s son in the chest with fine arrows. Dhṛtarāṣṭra’s son answers by shooting back with sharp arrows, wounding both the attacker and the elephant he rides.