Shloka 33
त॑ चायसं निशितं तीक्ष्णधारं विकोशमुग्रं गुरुभारसाहम् । द्विषच्छरीरान्तकरं सुघोर- माधुन्वत: सर्पमिवोग्ररूपम्
taṁ cāyasaṁ niśitaṁ tīkṣṇadhāraṁ vikośam ugraṁ gurubhārasāham | dviṣaccharīrāntakaraṁ sughoram ādhunvataḥ sarpam ivograrūpam ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Nakula’y iwinawasiwas ang isang tabak na bakal—matalas, talim na tila pang-ahit, hinugot sa kaluban, kakila-kilabot, at kayang tumanggap ng mabibigat na salpok—nakapanghihilakbot pagmasdan, gaya ng mabangis na ahas na kumikilos, at may kakayahang pumatay sa katawan ng mga kaaway. Ngunit si Vṛṣasena, na matatag sa pagharap sa kalaban, ay mabilis na pinagpira-piraso ang tabak na iyon sa pamamagitan ng anim na palasong ubod-bilis at ubod-talas; at matapos putulin ang sandata, muli niyang tinamaan ang dibdib ni Nakula ng nagliliyab at tumatagos na mga palaso, na nagdulot ng malalim na sugat.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh logic of kṣatriya warfare: survival and victory depend on skillfully disabling the opponent’s weapon and then acting decisively. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension—dharma in war is constrained by duty and circumstance, yet the violence remains stark and consequential.
Sañjaya describes Nakula wielding a terrifying iron sword. Vṛṣasena counters with six swift, sharp arrows that shatter the sword, and then he wounds Nakula in the chest with further blazing, piercing arrows.