Shloka 32
अथास्य तूर्ण चरतो नरेन्द्र खड्गेन चित्र नकुलस्य तस्य । महेषुभिव््यधमत् कर्णपूुत्रो महाहवे चर्म सहस्रतारम्
athāsya tūrṇa-carato narendra khaḍgena citraṃ nakulasya tasya | maheṣubhir vyadhamat karṇaputro mahāhave carma sahasra-tāram ||
Sinabi ni Sañjaya: O hari, habang si Nakula’y mabilis na kumikilos at nagpapamalas ng kahanga-hangang galaw ng tabak, winasak ng anak ni Karṇa, sa dakilang labang iyon, sa pamamagitan ng kanyang makapangyarihang mga palaso, ang kalasag ni Nakula na may sanlibong pako. Ipinakikita ng tagpong ito na ang husay at tapang sa digmaan ay sumasalubong sa walang humpay na panlaban ng sandatang pamana; ang giting ay sinusukat nang walang pahinga sa ilalim ng mabagsik na batas ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that individual brilliance (swift movement and intricate sword technique) must still contend with overwhelming force and tactical advantage (mighty arrows). Ethically, it reflects kṣatriya-dharma: valor and skill are exercised within the grim duty of combat, where outcomes can turn on weapon-range and power rather than artistry alone.
Nakula advances rapidly, exhibiting striking sword maneuvers. Karṇa’s son responds by firing powerful arrows that break Nakula’s ornate, ‘thousand-studded’ shield during the intense engagement.