Shloka 31
स तान् मोघांस्तस्य कुर्वन् शरौघां- श्वचार मार्गान् नकुलश्षित्ररूपान्
sa tān moghāṁs tasya kurvan śaraughān vicāra-mārgān nakulaḥ citra-rūpān | narendra khaḍga-vicitra-hastaiḥ śīghratayā vicaran nakulasya sahasra-tārāṅkitaṁ phalakam karṇa-putreṇa mahāyuddhe vipulaiḥ śaraiḥ nāśitam ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Nakula, na ginawang walang saysay ang mga bugso ng palasong ipinapana sa kanya, ay nagsimulang kumilos sa mga landasing kahanga-hanga—ipinamalas ang mga pambihirang maniobra sa digmaan. O hari, habang si Nakula’y mabilis na umiikot at nagpapakita ng masalimuot na galaw ng tabak, winasak ng anak ni Karṇa, sa dakilang labang iyon, ang kalasag ni Nakula na may tatak na tila sanlibong bituin, sa pamamagitan ng kanyang malalaking palaso.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: composure under attack, tactical intelligence, and disciplined skill. Ethically, it underscores that prowess in war is measured not only by striking but also by neutralizing harm—turning an opponent’s assault ‘mogha’ through alertness and method.
Nakula evades and nullifies incoming arrow-volleys with swift, unusual battlefield movements while displaying refined sword-handling. In response, Karṇa’s son (Vṛṣasena) counters decisively by shooting powerful arrows that smash Nakula’s star-marked shield during the great battle.