Shloka 23
निमज्जतस्तानथ कर्णसागरे विपन्ननावो वणिजो यथार्णवे । उद्दप्रिरे नौभिरिवार्णवाद् रथै: सुकल्पितैद्रौपदिजा: स्वमातुलान्
sañjaya uvāca |
nimajjatas tān atha karṇasāgare vipannanāvo vaṇijo yathārṇave |
uddapriren naubhir ivārṇavād rathaiḥ sukalpitair draupadijāḥ svamātulān ||
Wika ni Sañjaya: Kung paanong ang mga mangangalakal na lumubog ang bangka sa dagat ay sinasagip ng iba sa pamamagitan ng mga bangka, gayon din ang mga anak ni Draupadī—sakay ng mga karwaheng handang-handa at ganap ang sandata—ay iniahon at iniligtas ang kanilang mga tiyuhin sa ina na tila lumulubog sa dagat na si Karṇa, at hinila sila palabas sa panganib sa gitna ng kaguluhan ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, dharma expresses itself as protection of one’s own—especially vulnerable allies and kin. The verse frames courage not merely as striking the enemy, but as actively rescuing those in danger, using one’s resources and readiness for the sake of duty.
Sañjaya describes how Draupadī’s sons, in the thick of battle where Karṇa is portrayed as a vast, perilous ‘ocean,’ come to the aid of their maternal uncles (the Pāñcāla side). With well-prepared chariots, they extract them from imminent defeat, like boats saving shipwrecked merchants.