ततः शिनीनामृषभ: शितै: शरै- निक्त्य कर्णप्रहितानिषून् बहून् । विदार्य कर्ण निशितैरयस्मयै- स्तवात्मजं ज्येष्ठमविध्यदष्टभि:
tataḥ śinīnām ṛṣabhaḥ śitaiḥ śaraiḥ nikṛtya karṇaprahitāniṣūn bahūn | vidārya karṇaṃ niśitair ayasmayais tavātmajaṃ jyeṣṭham avidhyad aṣṭabhiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, si Sātyaki—ang toro sa angkan ng mga Śini—ay pinutol ng kanyang matatalim na palaso ang marami sa mga palasong pinakawalan ni Karṇa. Matapos niyang butasin at sugatan si Karṇa sa pamamagitan ng mga palasong may matalim na dulong bakal, tinamaan niya ng walong palaso ang iyong panganay na anak na si Duryodhana, na wari’y ipinako sa kinatatayuan.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, technical mastery and steadfast allegiance can lead to swift, decisive harm; it implicitly warns that once dharmic restraints erode in battle, actions follow a harsh logic of retaliation and dominance rather than compassion.
Sātyaki intercepts and cuts down many arrows shot by Karṇa, then wounds Karṇa with sharp iron-tipped arrows, and finally pierces Duryodhana—Dhṛtarāṣṭra’s eldest son—with eight arrows.