पराजिता: पज्च महारथास्तु ते महाहवे सूतसुतेन मारिष । निरुद्यमास्तस्थुरमित्रनन्दना यथेन्द्रियार्थात्मवता पराजिता:
sañjaya uvāca |
parājitāḥ pañca mahārathās tu te mahāhave sūtasutena māriṣa |
nirudyamās tasthur amitra-nandanā yathendriyārthātmavatā parājitāḥ ||
Wika ni Sañjaya: O minamahal, yaong limang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe, nang magapi sa matinding labanan ni Karṇa—anak ng isang tagapagmaneho ng karwahe—ay tumindig na walang magawa at hindi makakilos, na lalo pang nagpasaya sa kanilang mga kaaway; gaya ng mga bagay na dinarama ng pandama na, kapag napasuko na ng taong may pagpipigil-sa-sarili at nagwagi sa kanyang mga pandama, ay hindi na siya kayang akitin o pagharian.
संजय उवाच
The verse uses a moral-psychological simile: just as sense-objects lose their power over a person who has mastered the senses, so defeated warriors become incapable of effective action. It highlights the ideal of inner conquest (indriya-jaya) as a model for understanding outer victory.
Sañjaya reports that in the great battle Karṇa has routed five elite warriors (understood as Pāñcāla champions). After being beaten back, they stand inert and powerless, which heartens their opponents.