Shloka 16
तमुत्तमौजा जनमेजयश्न क्रुद्धी युधामन्युशिखण्डिनौ च । कर्ण बिभेदु: सहिता: पृषत्कै: संनर्दमाना: सह पार्षतेन
tam uttamaujā janamejayaś ca kruddhī yudhāmanyu-śikhaṇḍinau ca | karṇaṁ bibheduḥ sahitāḥ pṛṣatkaiḥ saṁnardamānāḥ saha pārṣatena ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, kasabay ng pag-ugong ni Dhṛṣṭadyumna, sina Uttamaujā, Janamejaya, ang nagngangalit na Yudhāmanyu, at Śikhaṇḍin—nagkakaisa—ay tumusok kay Karṇa sa sunod-sunod na bugso ng mga palaso. Sa siksik ng labanan, ang kanilang sabayang pag-atake ay sumasalamin sa pasya ng mga mandirigma na pigilan ang mabagsik na kalaban sa pamamagitan ng sama-samang lakas, hindi ng pagmamataas ng nag-iisa.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a dharmic war, power must be met with disciplined coordination: the verse highlights how a dangerous adversary is checked through united effort, not mere individual display, implying an ethic of responsibility in the use of force.
Dhṛṣṭadyumna and allied Pāñcāla fighters—Uttamaujā, Janamejaya, Yudhāmanyu, and Śikhaṇḍin—raise battle-cries and, acting together, strike Karṇa with many arrows, wounding him amid the ongoing combat.