Shloka 27
आततेष्वसना: शूरा नृत्यन्त इव भारत | भरतनन्दन! जैसे शिकारी लुआठोंसे हाथीको मारते हैं, उसी प्रकार अपने धनुषको ताने हुए उन शूर-वीरोंने नाचते हुए-से वहाँ अर्जुनको बाणोंद्वारा व्यथित कर डाला ।।
sañjaya uvāca | ātatēṣv asanāḥ śūrā nṛtyanta iva bhārata | bharatanandana! yathā śikārī luāṭhaiḥ hastinaṃ mārayanti, tathā sva-dhanuḥ ātatya taiḥ śūra-vīraiḥ nṛtyadbhir iva tatra arjunaḥ bāṇaiḥ vyathitaḥ || apasavyāṃs tu tāñ śakre rathena madhusūdanaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: O Bhārata, ang matatapang na mandirigmang iyon, na lubos na nakaigting ang kanilang mga busog, ay kumikilos na wari’y sumasayaw sa digmaan. O ligaya ng angkan ng Bharata, gaya ng mga mangangaso na bumabagsak ng elepante sa kanilang sandata, gayon din ang mga bayani—na tila sumasayaw sa gitna ng sagupaan—ay nagpahirap kay Arjuna roon sa ulang ng mga palaso. Pagkaraan, si Madhusūdana, na siyang nagmamaneho ng karwahe, ay inikot ang mga kaaway sa kaliwa (pabaligtad sa ikot ng orasan), at sa kanyang maniobra’y napasailalim sila sa kanyang pagpigil.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined skill and coordinated action can overwhelm even a great warrior, while also implying the ethical weight of warfare: prowess must be guided by right strategy and steadiness (here, Kṛṣṇa’s charioteering) rather than mere ferocity.
Sañjaya describes Arjuna being intensely assailed by enemy heroes who shoot with bows fully drawn, moving with dance-like agility. In response, Kṛṣṇa (Madhusūdana) maneuvers the chariot—turning the opponents to the left/counter-clockwise—so Arjuna can regain tactical advantage.