Shloka 9
विदार्य नागाश्वरथान् धनंजय: शरोत्तमैर्वांसववज्ञसंनिभै: । द्रुतं ययौ कर्णजिघांसया तथा यथा मरुत्वान् बलभेदने पुरा
sañjaya uvāca | vidārya nāgāśvarathān dhanañjayaḥ śarottamair vāṃsavavajñasaṃnibhaiḥ | drutaṃ yayau karṇajighāṃsayā tathā yathā marutvān balabhedane purā ||
Wika ni Sañjaya: Si Dhanañjaya (Arjuna), matapos punitin ang mga elepante, kabayo, at karwaheng pandigma ng kaaway sa pamamagitan ng mga palasong ubod-husay na tulad ng kulog ni Indra, ay sumugod nang mabilis, uhaw na mapatay si Karṇa—gaya noong unang panahon nang ang pinuno ng mga Marut ay nagmadaling lumabas upang lipulin ang demonyong si Bala. Inilalarawan ng taludtod ang paglusob ni Arjuna bilang matalim at nakatuong pasyang pandigma na ginagabayan ng tungkulin, na inihahambing sa banal na pag-aalis ng isang mapanirang puwersa.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights concentrated resolve in the performance of one’s appointed duty: Arjuna’s single-minded advance is portrayed as purposeful removal of a destructive power, using a divine simile (Indra destroying Bala) to underscore decisive action aligned with the warrior’s role in a righteous war.
Sañjaya describes Arjuna pressing forward rapidly on the battlefield, cutting through opposing elephants, horses, and chariots with exceptionally powerful arrows, driven by the intention to reach and slay Karṇa.