सुवर्णजालावतता महागजा: सवैजयन्तीध्वजयोधकल्पिता: । सुवर्णपुड्खैरिषुभि: समाचिता- श्षकाशिरे प्रज्वयलिता यथाचला:
suvarṇajālāvatatā mahāgajāḥ savaijayantīdhvajayodhakalpitāḥ | suvarṇapuḍkhair iṣubhiḥ samācitāḥ prakāśire prajvalitā yathācalāḥ ||
Wika ni Sañjaya: Ang malalaking elepanteng pandigma, nababalutan ng lambat na ginto, pinalalamutian ng mga bandilang Vaijayantī, at ganap na inihanda para sa labanan, ay nagningning—siksik na tinamaan ng mga palasong kumikislap ang gintong balahibo—na wari’y mga bundok na nagliliyab sa apoy. Pinatitingkad ng larawang ito ang bigat na moral ng tagpo: ang karangyaan at pagpapakitang-lakas ay nagkukubli sa malupit na katotohanang ang mga nilalang na may buhay ay ginagawang kasangkapan ng pagwasak sa digmaang sinusubok ang dharma.
संजय उवाच
The verse underscores how the outward brilliance of war—gold, banners, and spectacle—can mask its inner cost: living beings wounded and driven into violence. It invites reflection on dharma under pressure, where glory and destruction appear side by side.
Sañjaya describes the battlefield scene: massive elephants, decorated with golden netting and victory standards, are so covered with arrows bearing golden fletchings that they gleam like burning mountains.