तां तु सेनां भुशं विद्ध्वा द्रावयित्वार्जुन: शरै: । प्रायादभिमुख: पार्थ: सूतानीकं हि मारिष
tāṃ tu senāṃ bhṛśaṃ viddhvā drāvayitvārjunaḥ śaraiḥ | prāyād abhimukhaḥ pārthaḥ sūtānīkaṃ hi māriṣa ||
Wika ni Sañjaya: Matapos sugatan nang matindi ang hukbong iyon at palayasin sa pamamagitan ng kaniyang mga palaso, si Arjuna—ang anak ni Kunti na tinatawag na Pārtha—ay sumulong nang tuwiran patungo sa pangkat ng mga mandirigmang-karwahe ni Karna, O kagalang-galang. Ipinakikita ng taludtod ang di-mapipigil na daloy ng labanan: pagkabasag ng pagtutol, ang mandirigma’y tumutulak patungo sa ubod ng kaaway, kung saan nakasentro ang utos at paninindigan.
संजय उवाच
The verse highlights a kshatriya’s battlefield ethic: after decisively breaking an opposing formation, one must not lapse into hesitation but advance toward the enemy’s key fighting units. It reflects resolve, strategic clarity, and the duty to pursue a just military objective once engagement has begun.
Sanjaya reports that Arjuna has severely wounded and scattered a hostile army with his arrows. After routing them, Arjuna moves directly toward the sūtānīka—an important chariot-based division—indicating a push toward the enemy’s stronger or more central contingent.