तेषां शब्दो महानासीद् द्रवतां वाहिनीमुखे । महौघस्येव जलधेर्गिरिमासाद्य दीर्यत:
teṣāṃ śabdo mahān āsīd dravatāṃ vāhinī-mukhe | mahaughasyeva jaladher girim āsādya dīryataḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sa bungad ng hukbo, habang sila’y nagkakandarapa sa pag-urong, sumiklab ang isang napakalakas na ugong—gaya ng dambuhalang bugso ng dagat kapag sumasalpok sa bundok at pumuputok ang alon. Ipinahihiwatig ng paghahambing ang di-mapipigil na pagdaluyong ng mga hukbo sa digmaan at ang napakalakas, di-personal na puwersang kayang lunurin ang paghatol at pagpipigil ng bawat isa.
संजय उवाच
The verse highlights how collective violence gains a force of its own: the army’s roar is compared to an oceanic surge smashing into a mountain, suggesting overwhelming momentum that can eclipse individual restraint and ethical reflection—an implicit warning about war’s dehumanizing power.
Sañjaya describes the battlefield as the warriors rush forward at the head of the army; their advancing movement produces a massive, thunderous clamor, likened to the sea’s great flood crashing against a mountain.