उनमेंसे चार सौ वीर महारथी यत्नपूर्वक लड़ते रहे, जिन्हें अर्जुनने अपने पैने बाणोंसे यमलोक पहुँचा दिया ।।
te vadhyamānāḥ samare nānāliṅgaiḥ śitaiḥ śaraiḥ | arjunaṃ samabhityajya dudruvuḥ diśo daśa ||
Wika ni Sañjaya: Sa gitna ng labanan, tinamaan at pinabagsak ng mga palaso ni Arjuna—matalas na parang labaha at may sari-saring sagisag—ang mga mandirigmang iyon; at dahil hindi nila nakayanan ang bagsik ng paglusob, iniwan nila ang harapan ni Arjuna at nagsitakas sa sampung panig. Ipinapakita nito ang bigat-moral ng digmaan: ang giting ay gumuho kapag hinarap ang nakalalamang na husay at tadhana, at ang larangan ay pagsubok hindi lamang ng sandata kundi ng paninindigan at tungkulin.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, courage is tested by overwhelming force and skill; when duty and resolve fail, even great fighters may abandon the fight. It implicitly contrasts steadfastness in kṣatriya-dharma with panic-driven flight.
Sañjaya reports that warriors, struck by Arjuna’s sharp, emblem-marked arrows, could not endure the assault; they left Arjuna’s vicinity and scattered, fleeing in all ten directions.