तेषां चतुःशतान् वीरान् यतमानान् महारथान् । अर्जुनो निशितैर्बाणैरनयद् यमसादनम्
teṣāṁ catuḥśatān vīrān yatamānān mahārathān | arjuno niśitair bāṇair anayad yamasādanam ||
Wika ni Sañjaya: Habang ang apatnaraang magigiting na maharathi ay patuloy na nagsisikap sa labanan, si Arjuna, sa pamamagitan ng kaniyang mga palasong matalas na parang labaha, ay nagpadala sa kanila sa tahanan ni Yama—larawang nagbubunyag ng mabigat na bigat-moral ng digmaan, kung saan ang giting at paninindigan ay humaharap pa rin sa di-maiiwasang bunga ng kamatayan.
संजय उवाच
The verse underscores the inexorable consequence of war: even the most capable and determined warriors are subject to death. It implicitly reflects kṣatriya-dharma’s harsh arena—valor and effort do not nullify mortality, and actions in battle carry grave ethical weight.
Sañjaya reports that Arjuna, using sharp arrows, slew (sent to Yama’s abode) four hundred great chariot-warriors who were actively striving in combat, highlighting Arjuna’s overwhelming martial effectiveness in this phase of the Kurukṣetra war.