Shloka 11
त॑ हृष्टास्तावका राजन् रथपत्तिसमन्विता: । गजाश्वसादिबहुला: पाण्डवं समुपाद्रवन्
ta hṛṣṭās tāvakā rājan rathapattisamanvitāḥ | gajāśvasādibahulāḥ pāṇḍavaṃ samupādravan ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, nang sandaling iyon ang iyong mga kawal—nag-uumapaw sa galak, may matibay na sandigan ng mga mandirigmang karwahe, at sagana sa mga sakay ng elepante, sakay ng kabayo, at mga kawal na lakad—ay sabay-sabay na sumugod upang salakayin ang Pāṇḍava na si Arjuna. Ipinakikita ng tagpo na sa digmaan, ang sama-samang sigasig at lakas ng bilang ay maaaring maging iisang marahas na bugso laban sa isang kalabang matuwid, na lalo pang nagpapabigat sa moral na pagsubok ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that massed enthusiasm and superior numbers can drive a coordinated assault, testing the steadiness and dharma of the warrior who faces it. It implicitly contrasts external force (many divisions attacking) with inner resolve and righteous purpose.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava forces, jubilant and reinforced by chariots, elephants, cavalry, and infantry, surge forward and attack the Pāṇḍava—specifically Arjuna—converging upon him in battle.