य एक: पाण्डवीं सेनां शरौचै: समवेष्टयत् । त॑ं समासाद्य पञ्चाला भीष्म नासन् पराड्मुखा:
ya ekaḥ pāṇḍavīṁ senāṁ śarauśaiḥ samaveṣṭayat | taṁ samāsādya pañcālā bhīṣma nāsan parāṅmukhāḥ ||
Wika ni Sañjaya: Yaong nag-iisa ngunit napalibutan ang hukbo ng mga Pāṇḍava sa siksik na ulang-palaso—nang sumugod at lumapit ang mga Pāñcāla sa kanya, O Bhīṣma, hindi sila tumalikod. Sa harap ng isang nag-iisang mandirigmang mabagsik, nanatili silang nakatindig, nagpapakita ng matatag na tapang sa gitna ng bigat ng dharma sa digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights steadfast courage and the kṣatriya ideal of not retreating when duty calls, even when confronted by overwhelming martial prowess. It frames bravery as a moral stance—remaining firm rather than turning away in fear.
A single warrior is described as hemming in the Pāṇḍava forces with a heavy barrage of arrows. The Pāñcāla fighters then advance to engage him, and Sañjaya emphasizes to Bhīṣma that they did not flee or turn their backs.