“अर्जुन! तुम्हें ज्ञात होना चाहिये कि पांचालयोद्धा, द्रौपदीके पुत्र, धृष्टद्युम्न, शिखण्डी, धृष्टद्युम्नके पुत्रजण, नकुल-कुमार शतानीक, नकुल-सहदेव, दुर्मुख, जनमेजय, सुधर्मा और सात्यकि--ये सब-के-सब कर्णके वशमें पड़ गये हैं ।।
sañjaya uvāca |
abhyāhatānāṃ karṇena pāñcālānām asau raṇe |
śrūyate ninado ghoras tvadbandhūnāṃ paraṃtapa ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Arjuna, tagapagpasakit ng mga kaaway, dapat mong malaman na ang mga mandirigmang Pañcāla, ang mga anak ni Draupadī, si Dhṛṣṭadyumna, si Śikhaṇḍī, ang mga anak ni Dhṛṣṭadyumna, si Śatānīka na anak ni Nakula, at sina Nakula at Sahadeva, si Durmukha, si Janamejaya, si Sudharmā at si Sātyaki—lahat-lahat ay napasailalim na sa kapangyarihan ni Karṇa. At sa larangan ng digmaan, malinaw na naririnig ang kakila-kilabot na daing ng iyong mga kamag-anak—ang mga Pañcāla—na nasugatan ni Karṇa.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of warfare: tactical success (Karṇa’s blows) is inseparable from human suffering (the dreadful cries of allies). It implicitly urges discernment about the consequences of violence even when performed under kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to Arjuna that the Pāñcāla forces—counted among Arjuna’s allies/kinsmen—have been grievously struck by Karṇa, and their terrible cries are clearly heard across the battlefield.