त्वरयन्तोडर्जुनं युद्धे हृष्टरूपा ववाशिरे । राजन! पुरुष जातिवाले बहुत-से शुभकारक मंगलदायक पक्षी अर्जुनको युद्धके लिये उतावले करते हुए बड़े हर्षमें भरकर चहचहा रहे थे
tvarayanto 'rjunaṃ yuddhe hṛṣṭarūpā vavāśire | rājan puruṣajātivāle bahut-se śubhakāraka maṅgaladāyaka pakṣi arjunaṃ yuddhake liye utāvale karate hue baṛe harṣameṃ bharakara cahacahā rahe the |
Sabi ni Sañjaya: O Hari, maraming ibong mapalad at nagdadala ng kabutihan—yaong mga itinuturing na mabubuting pangitain—ang masayang naghuni, na para bang hinihimok si Arjuna na magmadali tungo sa labanan. Ang kanilang masiglang sigaw ay tanda ng paborableng pagliko ng kapalaran, na nagpapalakas sa loob sa gitna ng bigat ng digmaan at dharma.
संजय उवाच
The verse highlights how traditional signs (śakuna/omens) are read as moral and psychological support in dharmic warfare: auspicious indications strengthen a warrior’s resolve, suggesting alignment with a righteous outcome even amid the gravity of violence.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that auspicious birds are joyfully calling out as if to spur Arjuna forward, functioning as favorable omens that encourage him to engage the battle with confidence.