प्रदक्षिणमकुर्वन्त तदा वै पाण्डुनन्दनम् | राजन! सम्पूर्ण दिशाएँ सब ओरसे निर्मल हो गयी थीं। नरेश्वर! नीलकण्ठ, सारस और क्रौंच पक्षी पाण्डुनन्दन अर्जुनको दाहिने रखते हुए जाने लगे
pradakṣiṇam akurvanta tadā vai pāṇḍunandanam | rājan! sampūrṇā diśaḥ sarvataḥ nirmalā abhavan | nareśvara! nīlakaṇṭha-sārasa-krauñca-pakṣiṇaḥ pāṇḍunandanam arjunam dakṣiṇe kṛtvā yayuḥ |
Sabi ni Sañjaya: Noon, ang mga nilalang doon ay nagsimulang umikot nang may paggalang (pradakṣiṇa) sa anak ni Pāṇḍu. O Hari, luminaw at luminis ang mga dako sa lahat ng panig. O panginoon ng mga tao, ang mga ibong may bughaw na lalamunan, mga tagak, at mga krauñca ay nagpatuloy sa paglipad, na iniiwang nasa kanilang kanang panig si Arjuna—ang anak ni Pāṇḍu—isang mapalad na tanda na wari’y naglalagay sa kanya sa ilalim ng mabubuting pangitain sa gitna ng bigat ng digmaan at dharma.
संजय उवाच
The verse highlights the epic idea that righteous resolve is accompanied by auspicious signs: circumambulation and the right-side positioning (dakṣiṇa) signify honor, protection, and moral support for Arjuna even within the ethically fraught setting of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the surroundings became clear and favorable, and certain birds moved in an auspicious manner—circumambulating and proceeding with Arjuna kept to their right—functioning as omens that elevate Arjuna’s standing at that moment in the battle narrative.