Shloka 173
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
फलै: पुड्खान् समाजम्मु: सूतपुत्रधनुश्चयुता: । सूतपुत्र कर्णके धनुषसे छूटकर परस्पर गिरते हुए नाना प्रकारके बाण अपने फलोंद्वारा पहलेके गिरे हुए बाणोंके पंखोंमें जुड़ जाते थे
phalaiḥ pūṅkhān samājamya sūtaputra-dhanuścyutāḥ | sūtaputra-karṇake dhanuṣaḥ chūṭitāḥ parasparaṃ patantaḥ nānā-vidhā bāṇāḥ sva-phalaiḥ pūrva-patitānāṃ bāṇānāṃ pūṅkheṣu saṃyujyante sma |
Wika ni Sanjaya: Mula sa busog ni Karna, ang mga palasong sari-sari ang anyo ay pinakawalan nang sunod-sunod at ubod ng bilis; at sa kanilang mga ulong bakal, tumama at kumapit ang mga ito sa mga dulo ng balahibo ng mga palasong nauna nang bumagsak—kay siksik ng palitan na wari’y nagdurugtong-dugtong ang mga tungkod ng palaso. Ipinakikita ng tanawing ito ang walang-humpay at di-personal na agos ng digmaan, kung saan ang husay at poot ay nagpaparami ng pinsala, habang ang bawat mandirigma’y tumutupad sa sariling dharma sa larangan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare, once unleashed, gains a self-propelling force: skill and intensity can multiply destruction. Ethically, it invites reflection on the heavy cost of kṣatriya conflict even when pursued as ‘duty’—prowess does not lessen the suffering it produces.
Sanjaya describes Karna’s extraordinary archery: arrows shot from his bow fall so thickly that their heads lodge into the feathered ends of arrows already on the ground, making the shafts appear linked together amid the ongoing exchange.