दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
तेन यौधिष्ठिरं सैन्यमवधीत् पार्षतं तथा । दुर्योधनकी वैसी अवस्था देख उसने शीघ्र अपना अस्त्र प्रकट किया और उसीके द्वारा युधिष्ठटिरकी सेना एवं ट्रुपदपुत्रको घायल कर दिया
tena yauḍhiṣṭhiraṃ sainyam avadhīt pārṣataṃ tathā |
Wika ni Sañjaya: Sa sandatang iyon, tinamaan niya ang hukbo ni Yudhiṣṭhira at gayundin ay sinugatan ang anak ni Pārṣata (Dhṛṣṭadyumna). Nang makita niyang napasailalim si Duryodhana sa gayong mapanganib na kalagayan, agad niyang inilantad ang kanyang sandatang-pana at ginamit iyon upang pinsalain ang hukbo ni Yudhiṣṭhira at ang pinunong Pāñcāla—isang gawang hinimok ng kagyat na pangangailangan ng digmaan, hindi ng pagpipigil.
संजय उवाच
The verse highlights how, in the pressure of war, warriors often act from urgency and loyalty to their side—deploying powerful weapons quickly when their leader is endangered. It implicitly raises the ethical tension between restraint (dharma) and the impulse to retaliate or protect one’s king at any cost.
Sañjaya reports that, using a particular weapon, the combatant strikes Yudhiṣṭhira’s forces and also harms Pārṣata’s son (Dhṛṣṭadyumna). The surrounding context indicates this action is prompted by seeing Duryodhana in a critical condition, leading to the swift manifestation and use of an astra.