दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
महता शरवर्षेण राधेय: प्रत्यवारयत् । सम्पूर्ण अस्त्र-शस्त्रोंके पारंगत विद्वान् राधापुत्र कर्णने बड़ी भारी बाण-वर्षा करके उन समस्त धनुर्धरोंको आगे बढ़नेसे रोक दिया ।।
sañjaya uvāca | mahatā śaravarṣeṇa rādhēyaḥ pratyavārayat | duryodhanaṃ ca viṃśatyā śīghram astram udīrayan |
Sinabi ni Sanjaya: Sa pamamagitan ng isang makapangyarihang ulang ng mga palaso, pinigil ni Radheya (Karna) ang mga mamamanang kalaban at hindi sila pinahintulutang sumulong. Pagkaraan, sa bilis ng pagpakawala ng kaniyang mga sandata, tinamaan din niya si Duryodhana ng dalawampung palaso—isang tagpong naglalarawan ng magulong, mabigat sa budhing kalituhan ng digmaan, kung saan maging mga kapanalig ay maaaring mapahamak sa gitna ng walang tigil na pagpapamalas ng lakas-mandirigma.
संजय उवाच
The verse highlights how war magnifies both skill and moral peril: extraordinary martial power can restrain enemies, yet the same relentless force—amid confusion—may harm even one’s own side, reminding readers that violence is inherently unstable and ethically hazardous.
Sanjaya reports that Karna unleashes a massive volley of arrows to halt the advance of opposing archers. In the same sequence he rapidly discharges weapons and hits Duryodhana with twenty arrows, indicating the intensity and disorder of the fighting at this moment.