भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
किरन्निषुगणान् घोरान् स्वर्णपुड्खाज्शिलाशितान् । दर्शयन् विविधान् मार्गान् शिक्षाश्व॒ लघुहस्तवत्
sañjaya uvāca | kirann iṣugaṇān ghorān svarṇapuṅkhān śilāśitān | darśayan vividhān mārgān śikṣāś ca laghuhastavat |
Sinabi ni Sañjaya: “Ibinubuhos niya ang nakapanghihilakbot na mga kumpol ng palaso—may gintong balahibo at hinasa sa bato—at ipinamalas ang sari-saring landas ng lipad at ang pinong bunga ng kanyang pagsasanay, gaya ng mandirigmang mabilis ang kamay. Sa mga palasong pinuspos ng kapangyarihan ng mga banal na sandata, pinaligiran niya si Yudhiṣṭhira sa larangan at sinimulang punuin ang langit ng mga palaso.”
संजय उवाच
The verse highlights how disciplined training (śikṣā) and technical mastery can make violence extraordinarily effective; ethically, it underscores the Mahābhārata’s tension between prowess and restraint—skill in war is admired, yet its consequences (overwhelming force that ‘fills the sky’) invite reflection on responsible use of power within kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes a warrior unleashing terrifying volleys of expertly prepared arrows, demonstrating varied firing paths and refined technique, and using divinely empowered missiles to check/hem in Yudhiṣṭhira, saturating the battlefield sky with arrows.