Shloka 3
भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
ततः खं पूरयामास शरैं्दिव्यास्त्रमन्त्रितै: | युधिष्ठिरं च समरे परिवार्य महास्त्रवित्
sañjaya uvāca | tataḥ khaṁ pūrayāmāsa śaraiḥ divyāstramantritaiḥ | yudhiṣṭhiraṁ ca samare parivārya mahāstravit |
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, pinuno niya ang langit ng mga palasong pinuspos ng mga mantra ng banal na sandata. Pinaligiran si Yudhiṣṭhira sa gitna ng labanan, at ang dalubhasa sa dakilang mga sandata ay nagsikap na ipitin siya, anupa’t ang sagupaan ay naging pagpapamalas ng hinubog na galing at nakalulunod na lakas—isang pangyayaring nagpapakita na sa digmaan, ang tapang at pakana ay maaaring pansamantalang manaig sa pagpipigil, kahit ang puntirya ay isang haring bantog sa dharma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battlefield excellence—especially the use of divinely empowered weapons—can create an overwhelming imbalance, testing the ethical ideal of restraint. It implicitly contrasts Yudhiṣṭhira’s dharmic identity with the harsh realities of war where power and technique often dominate the moment.
Sañjaya describes a warrior skilled in great astras surrounding Yudhiṣṭhira and filling the sky with mantra-charged arrows, effectively blocking and pressuring him in combat.