युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
नानाप्रहरणैश्नोग्रै रथहस्त्यश्वसादिभि: । सर्वतो<भ्यद्रवत् कर्ण परिवार्य जिघांसया
sañjaya uvāca |
nānāpraharaṇaiś cogrāi rathahasty-aśvasādibhiḥ |
sarvato 'bhyadravat karṇaṃ parivārya jighāṃsayā ||
Sinabi ni Sañjaya: Taglay ang sari-saring mababangis na sandata, at sinusuportahan ng mga karwahe, elepante, kabalyerya, at iba pang hukbo, ang mga mandirigmang Pāñcāla ay sumugod kay Karṇa mula sa lahat ng panig. Nagnanais siyang patayin, pinaligiran nila siya at sinimulang hampasin ng isang bagyong mga palaso at sandata—mga palaso at iba’t ibang natatanging punglo—na walang tigil ang diin. Ipinakikita ng tagpong ito ang malupit na batas ng digmaan: ang sama-samang paglusob at taktikang pag-ikid ang ginagamit upang pabagsakin ang iisang mabigat na kampeon, at nahahayag kung paanong ang paghihiganti at pangangailangan ay nakalalamang sa pagpipigil sa larangan ng labanan.
संजय उवाच
The verse highlights the grim moral atmosphere of war: when conflict escalates, even renowned heroes become targets of coordinated, many-sided assault. It invites reflection on how intent (jighāṃsā—desire to kill) and tactical necessity can override ideals of restraint, illustrating the tension between kṣatriya duty in battle and the ethical cost of violence.
Sañjaya narrates that Pāñcāla fighters, supported by chariots, elephants, and cavalry, charge Karṇa from all directions. They encircle him with the explicit aim of killing him and begin attacking him with numerous fierce weapons and missiles.